ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਹਲੀ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਲੰਬੇ-ਅਰਾਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸੈਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਠੋਕਰ ਖਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ, ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ. ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ, ਨਫ਼ਰਤ, ਚਿੰਬੜੇ ਅਤੇ ਹਾਰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਅਤੇ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਪਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੋਝਾਂ ਨੂੰ-ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਧੂਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੋਲੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਪਸੀ ਹੈ.
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਕੋਮਲ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਾਰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਉਹ ਨਿੱਘ ਜੋ ਰੰਗੀਨ ਸਾਲਾਂ, ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਕਰੀ ਕੋਮਲਤਾ, ਵਿਦਾਇਗੀ ਨਾਲ ਅਲੋਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ: ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਨਰਮ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ।
ਮੌਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਥਾਈ ਨੂੰ ਅਨਮੋਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਦਾਇਗੀ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਦਿਲੋਂ ਜੀਣ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ.
ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਡਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ.
ਜੋ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ. ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਪੁਨਰ-ਮਿਲਨ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ. ਅਤੇ ਅਸੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਵਾਬ-।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਮੇਲ ਹੈ, ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਕਿਸਮਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ-ਸਿਰਫ ਕੋਮਲਤਾ, ਦੇਖਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਲਈ।
